Retrospectief

•augustus 3, 2009 • Geef een reactie

5 jaar geleden, 3 augustus 2004 om precies te zijn, overleed Henri Cartier-Bresson.

Wie ? hoor ik je vragen ?

Henri, ik tutoyeer de meester even, was één van de meesters uit de fotografie. De avonturier, krijgsgevangene en verzetsstrijder was ontegensprekelijk de grootste als het ging over momentopnames van het leven zoals je het daarbuiten kan beleven. Grappig, maar soms ook rauw en hard.

Henri flirtte meermaals met de dood: hij overleefde ternauwernood de zwarte koorts in de Afrikaanse jungles en kreeg een postume retrospectieve wanneer verkeerdelijk werd aangenomen dat hij was omgekomen in één van de Duitse kampen.

Henri laat ons een geweldig oeuvre na, Magnum en een unieke kijk op de wereld.

Henri Cartier-Bresson

Norkstyd

•juli 16, 2009 • Geef een reactie

Het was alweer even geleden, maar het zijn dan ook drukke weken geweest. Noorwegen is ondertussen achter de rug…prachtige, woeste natuur en misschien wel de zwaarste bergtocht die ik tot nu toe ondernomen heb. 20 kg rugzak met materiaal op je rug helpt natuurlijk niet, sneeuw maakt het ook al wat ingewikkelder en de nodige regen maakte het af.

Oslo zelf is een beetje een vreemde stad: slechts een half miljoen inwoners, wat voor een hoofdstad natuurlijk erg klein is, waar weinig auto’s rijden en bijna alles met het openbaar vervoer gebeurt. Het is ook een jonge stad en ‘oude’ gebouwen zijn eigenlijk maar een eeuw of zo oud.

 De Noren draaien trouwens momenteel volledig op zonne-energie: nu de nachten quasi onbestaand zijn en de zon zich van haar felste kant laat zien, heerst er een uitgelaten sfeer in de Noorse hoofdstad. Van mode is er allang geen sprake meer: alles kan, hoe fleuriger, hoe beter…en liefst nog wat onthullend ook. (wat niet zo erg is bij de typische Scandinavische blondine natuurlijk :)

Het was zeker ook de reis van de ontmoetingen. Ik onthou vooral de Duitse man, op pensioen en weduwnaar, die z’n hele leven lang hard gewerkt had, en nu met z’n hond van Trondheim tot Genua wandelde. Of Gia, een jonge meid uit Pakistan, die haar moederland had gewisseld voor Noorwegen, om zichzelf de toekomst (als vrouw) waarvan ze droomt uit te bouwen.

Lange gesprekken met mensen die je daarna nooit meer terug zal zien…het verhaal van mensen blijft me intrigeren

Stadspark in de lucht

•juni 18, 2009 • 3 reacties

Gespot in DS, een prachtig staaltje van Urban Renewal en duurzaam omspringen met de publieke ruimte:

New York heeft een nieuw, trendy stadspark ‘in de lucht’. Boven op een oud spoorviaduct, waarover vroeger het vee naar de slachthuizen werd vervoerd, kun je vandaag een boeiende wandeling maken.

Van onze correspondent in de Verenigde Staten Toen twee New Yorkse kunstenaars in 1999 met het idee kwamen om een stadspark te bouwen boven op een verlaten, roestend spoorviaduct, vroegen de mensen hen of ze ze zagen vliegen. Maar vorige week opende burgemeester Michael Bloomberg het eerste deel van hun ‘park in de lucht’.

Om in dat park te komen moet je de trap beklimmen die op Gansevoort Street in de wijk Chelsea tussen de stalen poten van de voormalige High Line is gebouwd. Die spoorlijn werd in de jaren dertig van de vorige eeuw 3 meter boven straatniveau aangelegd om koeien, varkens en kippen naar de slacht- en koelhuizen en worstenfabrieken in de buurt te vervoeren. In 1980 werd de lijn buiten werking gesteld.

Met elke trede zakt het lawaai weg van de taxi’s en trucks die voorbijracen en van de wegwerker die met zijn drilboor het asfalt openbreekt. Boven lijken alleen nog de boompjes, vele soorten grassen en veldbloemen te ruisen in de wind.

‘Het is een klein stiltegebied. Ik had nooit gedacht dat ik zoiets nog in Manhattan zou vinden’, zegt buurtbewoner en reclamemaker Robby Rigano.

Overal in het park, dat ook High Line is gedoopt, laat het modieuze architectenteam van Diller, Scofidio en Renfo uit New York goed tot uiting komen dat daar ooit treinen liepen. Stukken van de oorspronkelijke rails zijn in de perken verwerkt. Ze zijn half overgroeid door allerlei soorten wilde bloemen en bomen, die in de jaren tachtig spontaan opschoten toen de spoorlijn aan haar lot werd overgelaten.

Aan die tijd wordt ook herinnerd in het betonnen wandelpad. Dat loopt zo geleidelijk in perken over, dat het lijkt alsof het overgroeid raakt. Het pad voert soms midden tussen boompjes en grasperken door, dan weer leidt het de wandelaars naar de reling, zodat ze de straten beneden kunnen bekijken, de voormalige slacht- en pakhuizen uit de buurt of de beroemde Empire Statewolkenkrabber in de verte. De zitbanken lijken op omhooggeschoten en bijgebogen rails.

Carlo Taranova uit Los Angeles is vol bewondering dat het park via tunnels dwars door twee gebouwen leidt en dat een nieuw appartementencomplex deels over de High Line heen gebouwd wordt.

‘New York eert zijn historie en doet zijn best om die te behouden. Modern en oud lopen hier zeer organisch in elkaar over. Bij ons in Californië wordt iets voor hooguit dertig jaar gebouwd. Daarna wordt het gesloopt.’ Taranova’s favoriete plekje in het park is het gedeelte ter hoogte van de 17de straat. Daar heeft hij vrij uitzicht over de Hudsonrivier en in de verte zelfs het Vrijheidsbeeld. Op dat geheel schaduwvrije punt hebben de architecten strandstoelachtige banken voor zonaanbidders ontworpen.

‘Als het straks hartje zomer is, wordt het hier dringen’, waarschuwt de makelaar wel. Je bent nu in een kwartier lopen aan het einde van het zo’n negen woonblokken lange stadspark.

In de herfst van 2010 gaat het tweede gedeelte open, dat tien woonblokken lang is. De initiatiefnemers zijn in gesprek over de overname van nog een derde stuk spoorlijn. Als ook dat traject bij het park komt, krijgt dat een totale lengte van 2,5 kilometer.

De aanleg van de eerste twee stukken park kost 152 miljoen dollar, waarvan schatrijke New Yorkers 44 miljoen bijeenbrachten.

Topdonoren waren de in Brussel geboren en getogen ontwerpster Diane von Furstenberg en haar man, mediamagnaat Barry Diller, met 15 miljoen. ‘Ik werd verliefd op het project en de locatie’, zo verklaarde Von Furstenberg, die een kantoor vlakbij heeft, eerder al haar goedgeefsheid. De modeontwerpster mocht vorige week burgemeester Bloomberg helpen het openingslint door te knippen.

NY

The beats goes on…

•juni 10, 2009 • Geef een reactie

Alweer even geleden dat ik de tijd nog vond om te bloggen: ondertussen passeerde er een storm in het noorden van Antwerpen; zorgde een olifantje dat de zoo rood kleurde en gaf Vlaanderen in verkiezingen aan dat Tindemans misschien toch nog een optie was. Mechelen kleurde rood en een status quo of verlies werd gevierd als een overwinning.

Ik kijk al stilaan uit naar het volgende avontuur: een 10-daagse trektocht door de Hardangervidda; een woest natuurlandschap mét sneeuw in Noorwegen.

Hardangervidda

Ja…

•mei 26, 2009 • Geef een reactie

…dat was me de storm wel weer vannacht.

Gelukkig ligt ons terras vrij beschut en is de schade en het opruimwerk beperkt gebleven tot platgeregende peterselie.

De andere buren, die meer wind vangen, kunnen aan een half dagje opruimwerken beginnen…

Anti-campagne

•mei 19, 2009 • Geef een reactie

De verkiezingsstrijd begint stevig te woeden, dus hoog tijd om nog eens over politiek te bloggen…en er misschien een schepje marketing bovenop te doen ;)

Gisteren nam ik zoals altijd tijdens m’n middagpauze De Standaard door, en stootte ik tot mijn verbazing op volgende politieke advertentie:

slp

Ik heb niets tegen gedurfde, buitengewone of ‘andere’ campagnes, maar dit is simpelweg anti-campagne. Niet alleen nam SLP al eerder de baseline ‘Nu Zeker’ over, maar nu bezondigen ze zich aan rechtstreeks aanvallen.

Het doet me terugdenken aan 1997, toen een Europese richtlijn over reclametechnieken vergelijkende reclame in België mogelijk maakte.
Hier en daar werd er eens voorzichtig ge-experimenteerd met dit soort reclame, maar meer dan voorzichtige vergelijkingen tussen prijzen bij Telecomoperatoren of supermarktketens, is het nooit echt gekomen.

Vergelijkende reclame is in de eerste plaats een Angelsaksisch (Amerikaans) syndroom, en de echte agressieve vormen zouden ook niet aanslaan bij de Belgische consument.

Maar wat met de Belgische (Vlaamse) kiezer ?

Vergelijkende reclames werken vooral bij ‘challengers’: kleinere merken die door de focus op hun sterke merken te leggen, de marktleider proberen aan te vallen. De vraag is maar of SLP voldoende als ‘challenger’ gezien wordt.

De naambekendheid van de partij is allesbehalve hoog. De partij heeft niet echt een gezicht en de inhoud van hun programma is nauwelijks gekend bij de kiezer. Vanuit marketingoogpunt begrijp ik dat ze een alternatieve campagne willen voeren,  maar dit is volgens mij niet de manier.

Deze campagne voert amper enige inhoud aan en komt niet echt geloofwaardig over. Het lijkt meer op een wraakactie over de kartelsplitsing , dan op een inhoudelijke verkiezingscampagne.

Je kan je ook afvragen of sp.a nog wel een ‘marktleider’ is. Links en rechts zijn vervlakt en met de lage peilingen voor de sp.a, is de socialistische partij zelf op achtervolgen aangewezen. De verschillen tussen sp.a en SLP zijn dan ook eerder klein, waardoor de zogezegde tegenstellingen tussen beide partijen eerder klein zijn.

De strijd om de vlottende kiezer is begonnen, ook aan linkerzijde. De vraag is of de kiezer valt voor inhoud of anti-inhoud is nog maar de vraag. SLP vergeet alvast één groot argument, dat ongetwijfeld psychologisch meespeelt: waarom zou je je stem vergooien aan een partij die volgens de peilingen toch de kiesdrempel niet haalt ?

 

Trouwens, als je wil vergelijken, doe het dan tenminste grappig:

Neem en eet, want dit is mijn lichaam…

•mei 15, 2009 • Geef een reactie

Ik las vanochtend een grappig artikeltje in De Standaard:

Poolse monnik schrijft katholieke kamasutra

  • vrijdag 15 mei 2009
  • Bron: anp
  • Auteur: sdg

‘Elkaar opwinden verblijdt God’ — Een Poolse katholieke priester heeft een seksgids geschreven met tips voor een spannend seksleven voor katholieken. Het boek heet ‘Seks zoals u het nog niet kent: voor getrouwde koppels die van God houden’.

In Polen is de bestseller al tot Kamasutra voor katholieken gebombardeerd. De Franciscaner monnik wil met zijn boek een einde maken aan de negatieve verhalen over seks in de katholieke kerk. Tot in detail beschrijft de priester hoe ze te werk moeten gaan.

‘Alles wat je doet, van streling tot standje, om elkaar op te winden is toegestaan en verblijdt god’, aldus de celibatair levende auteur Ksawery Knotz. Wel adviseert hij koppels te waken voor saaiheid zoals in ‘saaie voetbalwedstrijden op lokaal niveau’. Hij zegt zijn informatie te hebben verkregen van koppels die hij raad heeft gegeven. Ook beheert de priester al een jaar een website, waarop hij sekstips geeft.

Volgens Knotz verschilt zijn mening niet van die van de kerk. Ook hij ontraadt het gebruik van voorbehoedsmiddelen, omdat dat ‘koppels zou afleiden van de katholieke levensstijl’. De Poolse katholieke kerk zou achter de inhoud van het boek staan.

Voor iedereen die al eens van een flinke samenzweringstheorie houdt…

•mei 7, 2009 • Geef een reactie

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF20090410_008

Blogstokken

•april 27, 2009 • 2 reacties

Stof heeft mij onlangs dit toegeworpen….geen makkelijke opdracht.

Here goes nothing…

1) Ik heb een voorgeschiedenis in de (amauteur)-journalistiek en ben lid geweest van de redactie van twee tijdschriften: ‘Commentaar’, een mechels jeugdblad en ‘Vitriool’, een Brussels studentenblad. Beide bladen zijn trouwens roemloos tenonder gegaan wegens het drooleggen van middelen wegens te kritisch. Typisch ?

2) Twee jaar gevechtssport, jiu-jitsu om precies te zijn, drie trainingen per week, heb ik erop zitten. Ben er uiteindelijk mee gestopt toen ik in Nederland ging studeren en te weinig tijd had.

3) Mijn eerste diploma was dat van regent Nederlands-Engels-geschiedenis. Daarnaast heb ik een geweldige toestemming van de bisschop zelf op zak dat ik in het vrij onderwijs mag lesgeven en zelfs, nood breekt wet, godsdienst mag doceren. :p

4) Ik laat in het midden of ik nu een begenadigd dichter ben of niet, maar er is een geïllustreerd gedicht van mij verschenen in een 1001 liefdes-bloemlezing, en hetzelfde gedicht werd onlangs in Anderlecht op het podium gebracht.

5) Als kind wou ik altijd architect of bioloog worden, maar de echte jongensdroom is altijd pas later gekomen: politieman. Zelfs vandaag zou ik een job als politieman nog altijd wel zien zitten. Het is er echter nooit echt van gekomen, grotendeels door het afraden van m’n pa….die politieman is.

6) Ik ben van weinig dingen bang, behalve van auto’s. Reden is een zwaar auto-ongeval in Ierland, waar ooit een tegenligger frontaal op onze wagen is gereden toen ik nog aan boord was. (wij stonden stil, de chauffeur gaf een boom water). Later zeiden de hulpdiensten dat ik enorm veel geluk heb gehad dat de auto niet verder naar binnen is ingeklapt, of ik was m’n benen kwijt.
Tot op vandaag…heb ik een hekel aan auto’s.

7) In diezelfde reis door Ierland, hebben ze mij ooit moeten evacueren, samen met heel wat andere marktbezoekers, omdat er een bomauto van een splintergroep van het IRA geparkeerd stond. Dankzij een oplettende politieagent is toeneen kleine ramp voorkomen.

Tsja, ze noemen het niet voor niets ‘the luck of the Irish’ ;)

De Stadsboer…

•april 22, 2009 • 1 reactie

Eerder deze week waren Stof en ik nog aan het lachen met mijn kleine groententuin op ons terras, maar wat kom ik nu toevallig tegen ?

Inderdaad ja ! ;)

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.