Anti-campagne
De verkiezingsstrijd begint stevig te woeden, dus hoog tijd om nog eens over politiek te bloggen…en er misschien een schepje marketing bovenop te doen 
Gisteren nam ik zoals altijd tijdens m’n middagpauze De Standaard door, en stootte ik tot mijn verbazing op volgende politieke advertentie:
Ik heb niets tegen gedurfde, buitengewone of ‘andere’ campagnes, maar dit is simpelweg anti-campagne. Niet alleen nam SLP al eerder de baseline ‘Nu Zeker’ over, maar nu bezondigen ze zich aan rechtstreeks aanvallen.
Het doet me terugdenken aan 1997, toen een Europese richtlijn over reclametechnieken vergelijkende reclame in België mogelijk maakte.
Hier en daar werd er eens voorzichtig ge-experimenteerd met dit soort reclame, maar meer dan voorzichtige vergelijkingen tussen prijzen bij Telecomoperatoren of supermarktketens, is het nooit echt gekomen.
Vergelijkende reclame is in de eerste plaats een Angelsaksisch (Amerikaans) syndroom, en de echte agressieve vormen zouden ook niet aanslaan bij de Belgische consument.
Maar wat met de Belgische (Vlaamse) kiezer ?
Vergelijkende reclames werken vooral bij ‘challengers’: kleinere merken die door de focus op hun sterke merken te leggen, de marktleider proberen aan te vallen. De vraag is maar of SLP voldoende als ‘challenger’ gezien wordt.
De naambekendheid van de partij is allesbehalve hoog. De partij heeft niet echt een gezicht en de inhoud van hun programma is nauwelijks gekend bij de kiezer. Vanuit marketingoogpunt begrijp ik dat ze een alternatieve campagne willen voeren, maar dit is volgens mij niet de manier.
Deze campagne voert amper enige inhoud aan en komt niet echt geloofwaardig over. Het lijkt meer op een wraakactie over de kartelsplitsing , dan op een inhoudelijke verkiezingscampagne.
Je kan je ook afvragen of sp.a nog wel een ‘marktleider’ is. Links en rechts zijn vervlakt en met de lage peilingen voor de sp.a, is de socialistische partij zelf op achtervolgen aangewezen. De verschillen tussen sp.a en SLP zijn dan ook eerder klein, waardoor de zogezegde tegenstellingen tussen beide partijen eerder klein zijn.
De strijd om de vlottende kiezer is begonnen, ook aan linkerzijde. De vraag is of de kiezer valt voor inhoud of anti-inhoud is nog maar de vraag. SLP vergeet alvast één groot argument, dat ongetwijfeld psychologisch meespeelt: waarom zou je je stem vergooien aan een partij die volgens de peilingen toch de kiesdrempel niet haalt ?
Trouwens, als je wil vergelijken, doe het dan tenminste grappig:
