Norkstyd
Het was alweer even geleden, maar het zijn dan ook drukke weken geweest. Noorwegen is ondertussen achter de rug…prachtige, woeste natuur en misschien wel de zwaarste bergtocht die ik tot nu toe ondernomen heb. 20 kg rugzak met materiaal op je rug helpt natuurlijk niet, sneeuw maakt het ook al wat ingewikkelder en de nodige regen maakte het af.
Oslo zelf is een beetje een vreemde stad: slechts een half miljoen inwoners, wat voor een hoofdstad natuurlijk erg klein is, waar weinig auto’s rijden en bijna alles met het openbaar vervoer gebeurt. Het is ook een jonge stad en ‘oude’ gebouwen zijn eigenlijk maar een eeuw of zo oud.
De Noren draaien trouwens momenteel volledig op zonne-energie: nu de nachten quasi onbestaand zijn en de zon zich van haar felste kant laat zien, heerst er een uitgelaten sfeer in de Noorse hoofdstad. Van mode is er allang geen sprake meer: alles kan, hoe fleuriger, hoe beter…en liefst nog wat onthullend ook. (wat niet zo erg is bij de typische Scandinavische blondine natuurlijk 
Het was zeker ook de reis van de ontmoetingen. Ik onthou vooral de Duitse man, op pensioen en weduwnaar, die z’n hele leven lang hard gewerkt had, en nu met z’n hond van Trondheim tot Genua wandelde. Of Gia, een jonge meid uit Pakistan, die haar moederland had gewisseld voor Noorwegen, om zichzelf de toekomst (als vrouw) waarvan ze droomt uit te bouwen.
Lange gesprekken met mensen die je daarna nooit meer terug zal zien…het verhaal van mensen blijft me intrigeren
